Het leven van een hond in Roemenië

Het leven van een hond in Roemenië is vaak een ware nachtmerrie. Onze plaatselijke rescuer Liviu, en zijn vrouw, trachten de zieltjes die zij kunnen redden, zo goed mogelijk op te vangen, totdat er een warm liefdevol mandje gevonden wordt voor hen.

Regelmatig gaan enkele van onze vrijwilligers ter plaatse een handje helpen. Zo kan er meer aandacht en liefde besteed worden aan ieder individu.

Ook gaan de vrijwilligers in Roemenië mee op zoek naar hondjes in nood. Zowel op straat als in de publieke asielen en dodingsstations. 

Let op: een deel van dit onderstaande verhaal bevat (helaas) zeer verdrietige informatie. Maar het is de harde realiteit in Roemenië, en dus ook belangrijk om te delen. Wij mogen onze ogen hier niet voor sluiten…

En toen kwam het… ‘Gaan jullie mee naar het dodingsstation in Tulcea? Je hoeft niet…’ Dat had ons al moeten waarschuwen, maar je bent een rescuer of niet, ook dat moet je gezien hebben. We reden mee met knikkende knieën. Toen we aankwamen werden we onthaald door blaffende honden die buiten zaten. Ik wilde ze zo graag aanraken, kroelen, in mijn armen sluiten, maar helaas… dat ging niet, vanwege eventuele ziektes die we konden meenemen naar de honden in eigen opvang. En toen ging de deur open van de loods… doodse stilte… ze weten het… de dood… elke vrijdag… de dooddag. De meesten zaten met doodse ogen, sommige met een flikkering in hun ogen: word ik toch meegenomen, ben ik gered? Dit was een totale ontreddering voor ons… 3 normale, gezonde, relativerende, nuchtere vrouwen, machteloos toeziend op deze honden, jong, oud, … . De doodse stilte ging door merg en been. We liepen allemaal te snotteren. Dat dit bestaat, dat dit mag, die ogen…?! Al jankend naar de auto waar we onze emoties deelden, want dit is onbegrijpelijk, er is namelijk gewoon een oplossing voor, STERILISEREN, STERILISEREN!!! Zo zouden deze honden niet geboren zijn, en niet in doodsangst moeten zitten, achterin een hok, steun zoekend bij elkaar, geklemd tegen de muur. Die blikken vergeet je niet, die doodse stilte vergeet je nooit!

‘s Avonds hoorden we de reden van de stilte, alsof het niet nóg erger kon. Je weet het eigenlijk al, want je ziet en hoort het op Facebook, van mensen die het al weten. Het kan dus véél erger. De reden van de stilte: terwijl de honden in hun hok zitten, worden de honden in het hok ernaast, gewoon… doodgeknuppeld! De honden die dus vandaag zo stil waren, hadden vanmorgen hun doodsschreeuwen gehoord. De stilte… ze weten het… vandaar die angst… die ogen. En het ergste is nog… iedereen weet het… en er gebeurt niks! ‘Schande’ is nog het zachtst klinkende woord voor deze methode. Wat is de oplossing om deze praktijken aan te pakken? ‘Oh, het is een ver van mijn bed show, ik heb er niks mee te maken, het zijn mijn zaken niet.’ Allerlei argumenten, gegrond of ongegrond, daar zijn de honden niet mee geholpen, alleen STERILISEREN, STERILISEREN!!! De stilte… de doodsstrijd… de doodsstilte… elke vrijdag… ze weten het… . BE THE VOICE OF THE DOGS!

De gedrevenheid van de rescuers wordt steeds duidelijker, het is onmogelijk om hieraan te ontsnappen. Misschien wordt in de toekomst de Roemeense bevolking ook eens wakker, en gaan ze het dodenbeleid afschaffen! ‘Mijn hart huilt… mijn ogen huilen… een rescuer moet het weten… maar soms… .’

error: Content is protected !
TER ADOPTIE